مرتضی جوهری

اسرائیلی ها در دهه ۱۹۵۰ یک مرکز تحقیقاتی هسته ای (NRC) در ۱۳ کیلومتری جنوب شرقی شهر دیمونا و در صحرای نقب، راه اندازی کردند. آنها ادعا داشتند که هدف از تأسیس چنین مرکزی فقط تحقیق و مطالعه در زمینه انرژی هسته ای است. پس از مدتی بسیاری از سرویس های اطلاعاتی دنیا متوجه شدند که صهیونیست ها در این مرکز در حال ساخت یک رآکتور هسته ای هستند و شواهد نشان می داد آنها برای فعالیت این رآکتور نیاز شدیدی به اورانیوم غنی شده دارند. با این که در آن زمان در سرزمین های اشغالی و زمین هایی که در اصل متعلق به فلسطینی ها بود منابع اورانیوم وجود داشت، اما آنها از آرژانتین و آفریقای جنوبی نیز خریداری می کردند. با این حال این مقدار برایشان کافی نبود و فرانسه تأمین کننده اصلی بود.
این مرکز که در ابتدا تأسیسات هسته ای نقب یا رآکتور دیمونا نام داشت، در سال ۲۰۱۸ به مرکز تحقیقات هسته ای شیمون پرز تغییر نام داد. هنوز هم صهیونیست ها ادعا دارند که فعالیت های این مرکز فقط محدود به پژوهش‌های عمومی در زمینه هسته ای است و هیچ هدف نظامی ندارد. با این حال شواهد و اسناد بسیاری وجود دارد که اسرائیلی ها از سال ۱۹۶۷ نخستین تسلیحات هسته‌ای را در این مرکز ساختند و تاکنون بیش از ۴۰۰ کلاهک هسته ای در اختیار دارند. سازمان سیا در سال ۱۹۶۷ به این نتیجه رسیده بود که آنها با پلوتونیومی که تولید می کنند توانسته اند سلاح هسته ای بسازند.
رآکتور هسته ای دیمونا در اصل توسط فرانسوی ها و به طور مخفیانه ساخته شد و تا سال ها همکاری خوب و ثمربخشی بین فرانسه و اسرائیل در این زمینه صورت می گرفت. «اکسید اورانیوم» یا «کیک زرد» که سوخت هسته ای رآکتور است توسط فرانسوی ها تأمین می شد. فرانسه از نظر نظامی کمک های زیادی به اسرائیل می کرد؛ از جمله فروش جنگنده های میراژ و تجهیزات ساخت موشک‌های «MD۶۶۰». 
مدتی پس از جنگ ۶ روزه و بعد از آنکه بسیاری از کشورها متوجه شدند اسرائیل در حال ساخت سلاح هسته ای است، ژنرال دوگل رئیس جمهوری فرانسه دستور تحریم اسرائیل را صادر کرد و تمامی همکاری های نظامی و امنیتی فرانسه با اسرائیل قطع شد. این تحریم مشکلات جدی برای صنایع دفاعی اسرائیل بوجود آورد و این جا بود که صهیونیست ها تصمیم گرفتند برای جبران کمبودهای خود دست به اقداماتی از جمله دزدی از فرانسوی ها بزنند. پس از آن، موساد شروع به سرقت اطلاعات، طرح ها و نقشه های ساخت تجهیزات جنگی از فرانسه کرد که با استفاده از آنها توانستند قطعات جنگنده های میراژ ۳ و ۵ را خودشان بسازند. نکته قابل توجه اینجاست که تمامی تجهیزات جنگی دزدیده شده با کشتی های تجاری تحت پوشش تجهیزات کشاورزی به اسرائیل قاچاق می شدند. در آن زمان اسرائیلی ها بسیاری از تجهیزات جنگی دیگر کشورها را نیزمی دزدیدند.
آنها توانستند با استفاده از طرح هایی که از فرانسه دزدیده بودند موشک هایی را توسعه داده و بسازند که در زبان عبری «جریکو» نام دارد. موشک های بالستیک جریکو قابلیت تجهیز به کلاهک های هسته ای را دارند. اما مهم تر از همه اینها مشکل تأمین سوخت رآکتور دیمونا بود.
ادامه دارد...